man leest krant
| Auteur: Justine van de Beek (21) sociologiestudente gespecialiseerd in gender & seksualiteit en lanceert binnenkort op OneWorld een nieuw platform over seksuele rechten en gezondheid.

Bitterzoet - Eindejaarscolumn door Justine van de Beek

Justine van de Beek blikt voor Rutgers terug op een bewogen 2017. Over dappere vrouwen en een bitterzoete realiteit.

Door het Amerikaanse tijdschrift Time werden zij verkozen tot ‘persoon van het jaar’: de stiltedoorbrekers. Zij die #MeToo dit jaar zo groot en succesvol hebben gemaakt dat zelfs Brabantse provincialen van middelbare leeftijd in de trein het niet kunnen laten de beweging tegen seksueel geweld tot grapjesmateriaal te reduceren. Activiste Tarana Burke lanceerde de slogan jaren geleden door de woorden ‘ik ook’ te uiten richting een slachtoffer, actrice Alyssa Milano maakte er recent een hashtag van die binnen no time online en offline de ruimte opeiste. Onbekende en bekende slachtoffers voelden momentum om hun verhaal te delen, relatief veilig midden in de stormvloed van ervaringen, en daders vielen om als bij een dominoval (al zullen er nog veel meer dominosteentjes een zetje moeten krijgen).

Beweging

The flood gates have been opened. Slachtoffers voelen steeds minder behoefte zich stil, bescheiden en klein op te stellen en hun misbruikverhalen tussen hen en hun dader te houden. De beweging bracht niet enkel vooruitgang, maar ook het conservatisme aan het licht van velen die liever de slachtoffer verantwoordelijk houden dan de dader. De slachtoffers die naar voren kwamen waren vaak witte vrouwen, en de ervaringen van bijvoorbeeld vrouwen van kleur (zoals Seada Nourhoussen in Trouw schreef) en sekswerkers ontbraken vaak aan het narratief. Het recente verhaal van NOS op 3 over online slutshaming van jonge Marokkaanse/Turkse Nederlandse vrouwen toont echter aan dat vrouwen van allerlei omgevingen tegen schadelijke machtsdynamieken moeten opboksen, allen met hun eigen specifieke worstelingen. We moeten het hebben van dappere vrouwen zoals Ouahiba die haar verhaal durft te delen en zich verzet tegen deze gotspe.

Hoop

De beheersing van vrouwenlichamen uitte zich niet alleen in de ervaringen waar #MeToo op is gebaseerd, maar ook in de jaarlijks terugkerende ‘Mars voor het Leven’ (spoiler, dit is een eufemisme voor ‘tegen abortus’) van duizenden Nederlandse conservatieve christenen deze maand. Pijnlijk, juist ook omdat enkele maanden daarvoor bekend werd dat dit kabinet een streep zet door de abortuspil bij de huisarts. Zeker nu een deel van de abortusklinieken in Nederland is gesloten, is de toegang tot abortus voor vrouwen bemoeilijkt. Bij een van de overgebleven klinieken in Zwolle staan er zelfs ‘actievoerders’ bezoekers lastig te vallen. Maar er is ook reden tot hoop: moedige vrouwen zoals Devika Partiman en Anne Fleur Dekker spraken zich uit over hun abortuservaring, waarmee ze het taboe op deze ingrijpende gebeurtenis voor vrouwen verbreken. Lilianne Ploumen richtte eerder SheDecides op om vrouwen wereldwijd te steunen nadat hun reproductieve rechten door Trump en co werden ingeperkt.

Wellicht is dat wel de rode draad van 2017. Waar vrouwen tegenwerking ervoeren in hun seksuele vrijheid en in hun veiligheid, notabene in het jaar dat de misogyne Donald Trump het tot president schopte, mepten zij met volle kracht terug. Een bitterzoete realiteit: de conservatieve stroom waar we gedwongen tegen in moeten zwemmen, leverde ons de moedige geluiden van onder andere eerdergenoemde vrouwen op. Als er iets is dat we moeten vieren uit 2017, dan zijn zij het.

Justine van de Beek
Justine van de Beek (21) sociologiestudente gespecialiseerd in gender & seksualiteit en lanceert binnenkort op OneWorld een nieuw platform over seksuele rechten en gezondheid. Twitter

Reacties