| Auteur: Yuri Ohlrichs | Functie: Seksuoloog NVVS VPO en werkzaam als consultant bij Rutgers

Blog: Lang leve Venus! En wie maakt Adonis?

Stel, je wilt als vrouw enkele seksuele frustraties bespreekbaar maken. Zou je er dan meteen een film over produceren? Lea Glob en Mette Albrechtsen, twee Deense filmregisseuses van in de dertig deden dat wel. Voilà, de reden voor de geboorte van Venus, een pareltje van een film met wat scherpe randjes. Donderdag 17 november beleefde de film de wereldpremière tijdens het IDFA. Ik zag daar het zoveelste bewijs dat vrouwelijke seksualiteit geen alledaags gespreksonderwerp is.

Om meer te begrijpen van vrouwelijk seksueel verlangen nodigden Glob en Albrechtsen leeftijdgenoten uit om hierover te praten op camera. Tijdens besloten sessies vertellen ruim honderd vrouwen over hun seksuele gevoelens, ervaringen, fantasieën en frustraties. Het idee van de makers was om deze verhalen te verfilmen. Uiteindelijk besloten ze de dertigers voor zichzelf te laten spreken. Zo werd Venus een montage van zeer intieme gesprekken over vrouwelijke seksualiteit in extreme close-up.  

Het resultaat is een enorme verdienste en welgemeend compliment aan de maaksters. Zij stelden onbekende vrouwen zo op hun gemak, dat ze hun meest intieme seksuele verhalen vertelden. Over hoe ze verlangden naar de eerste keer en wat ze fantaseren tijdens zelfbevrediging. Over hun vallen en opstaan in de zoektocht naar fijne seks met mannen en vrouwen, bekneld in conservatieve, stereotype normen, waarden èn ideaalbeelden.  

Doordat ze op de huid zijn gefilmd, komen alle emoties direct bij jou als kijker binnen. Het blozen van de vrouw die praat over haar lolita-fantasie, een stralend gezicht als ze vertelt hoe fijn ’t eerste echte orgasme was. Maar ook tranen van de vrouw die indringend vertelt over haar kwetsbaarheid na haar meest intense, seksuele ervaring. Over haar immense verdriet toen haar vriend wegliep direct nadat ze hem dit vertelde. 

Als kijker maak je ongemakkelijke momenten mee – en niet alleen als mannelijke getuige van veel prachtige, maar ook schrijnende ontboezemingen. Vanuit het niets worden vragen beantwoord over klaarkomen, seksueel misbruik en zeer intieme seksuele fantasieën. Door de steengoede cameraregie zie je hoe de vrouwen alles herbeleven. Zoals de vrouw die zo onzeker was over haar lichaam, dat geen van haar tien minnaars haar ooit bloot had gezien. Ze wist zich minstens tienmaal ongezien uit te kleden en onder de dekens te stappen voor ze in het donker ging vrijen. Al vertellend, sloeg ze haar ogen neer en haar armen over haar shirt. 

Ongemak is er ook als je tijdens het kijken wordt geconfronteerd met je eigen vooroordelen. Ja, ik ook! “Ongelooflijk dat zij zo onzeker is over haar lijf!”, “Wat?!? Doet zij graag aan BDSM?!”, “Ja, dat dacht ik al dat zij op vrouwen valt.”
Niets menselijks was mij vreemd tijdens het kijken. Vooroordelen die door de hele zaal werden gedeeld. Zoals te merken was aan de geuite reacties op vragen naar het aantal sekspartners en geacteerde orgasmes; “Oehh!!!” hoorde je het publiek roepen toen een vrouw vertelde met zo’n veertig mensen seks te hebben gehad. Werk aan de winkel  voor alle Rutgers’ collega’s die strijden tegen dubbele seksuele moraal en genderstereotypen! 

Nog ongemakkelijker zit je in je stoel wanneer de maaksters de vrouwen vragen of ze zich willen uitkleden. “Waarom???” schreeuw je in gedachten naar het doek, terwijl je tegelijkertijd nieuwsgierig bent naar de naakte lijven. Zonder dat je het wil, denk je aan die namaakaudities voor pornofilms die circuleren op internet. Jonge vrouwen worden daarbij overgehaald om voor de camera seks te hebben met de casting director. Vaak weten ze niet dat het gefilmd materiaal meteen op internet wordt gezet. 

Tijdens een paneldiscussie na afloop vertellen de maaksters dat ze ook niet wisten waarom ze die vraag stelden. Hoewel de cynicus in mij direct riposteerde dat het hen mogelijk om extra pers- en publieksaandacht ging, zag ik wel de meerwaarde van het bloot. De mooi geschoten beelden daarvan tonen de ambivalentie die veel van de gefilmde vrouwen voelen. Enerzijds trots en op hun gemak en tegelijkertijd heel zelfbewust, kwetsbaar en onzeker. Dat kwam prachtig tot uiting doordat ze van de makers geen instructies kregen over het poseren. 

Venus is wat mij betreft een must see voor iedereen die een divers beeld wil krijgen van vrouwelijke seksualiteit. Weliswaar zijn de verhalen niets nieuws onder de zon, maar ze zijn vol emotie en zeer integer in beeld gebracht. Daardoor verwacht ik dat veel (jonge) vrouwen zich hierin zullen herkennen en zich gehoord, vertegenwoordigd of gesterkt voelen. Ik denk dat Glob en Albrechtsen de film over vrouwelijke seksualiteit hebben gemaakt, die ze als (puber)meiden hadden willen zien om beter geïnformeerd en voorbereid op seksuele ontdekkingsreis te gaan. Een prachtige voorlichtingsfilm! 

Had ik Venus zelf als puber gezien, dan waren veel van mijn vragen vroeg beantwoord. Ook voor jongens en mannen is deze film een prima reisgids om minder struikelend hun weg te vinden in het doolhof van seksualiteit. Het wachten is nu op een vergelijkbaar - en eerlijk -  portret van mannen en hun seksuele fantasiën, verlangens, ervaringen en frustraties. Wie maakt Adonis?!? 

Yuri Ohlrichs Seksuoloog NVVS VPO en werkzaam als consultant bij Rutgers Naar profiel

Reacties